Συγκέντρωση στην Επιθεώρηση Εργασίας για τον προπηλακισμό στα ΕΛΤΑ Courier

Το σωματείο μας καλεί σε συγκέντρωση έξω από την Επιθεώρηση Εργασίας (Σαλαμάγκα 1, Ιωάννινα) την Παρασκευή 29/01/2016, στις 08:30, την ώρα που θα πραγματοποιηθεί η εργατική διαφορά του συναδέλφου κατά του αφεντικού των ΕΛΤΑ Courier Ιωαννίνων, σχετικά με το περιστατικό προπηλακισμού που έλαβε χώρα στις 14/01/2016. Για το λόγο αυτό τυπώθηκε αφίσα που κολλιέται μαζικά στην πόλη.

Εν τω μεταξύ, μέλη του ΣΒΕΔΙ και αλληλέγγυοι/ες πραγματοποιήσανε την Παρασκευή 22/01 μοίρασμα της ανακοίνωσης του σωματείου στο κέντρο της πόλης, ενώ κατέληξαν στο κεντρικό ταχυδρομείο όπου απαίτησαν να συναντήσουν το νομικό σύμβουλο των ΕΛΤΑ Courier και τον περιφερειακό διευθυντή των ΕΛΤΑ, στους οποίους και καταγγέλθηκαν τόσο η συγκεκριμένη συμπεριφορά του πράκτορα, όσο και η συνειδητή του τακτική να μην εφαρμόζει την εργατική νομοθεσία.

ΕΛΤΑ COURIER Ιωαννίνων: φτυσιές, βρισιές, προπηλακισμοί

Την Τρίτη 19-01-2016 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση έξω από το κατάστημα των ΕΛΤΑ COURIER Ιωαννίνων, με σκοπό τη δημοσιοποίηση περιστατικού τραμπουκισμού του εργοδότη Χ. Κάτσου εναντίον συναδέλφου. Courier, ντελιβεράδες και αλληλέγγυοι/ες (περίπου 40) σταθήκαμε μπροστά από το κατάστημα μοιράζοντας τις ανακοινώσεις του σωματείου μας σε πελάτες και διερχόμενους. Αντιπροσωπεία του ΣΒΕΔΙ εισήλθε στο κατάστημα απαιτώντας να προσέλθει άμεσα το αφεντικό της επιχείρησης για συνάντηση. Σχεδόν μετά από 50', με αστείες δικαιολογίες και προφάσεις, ουδείς εμφανίστηκε. Αποχωρήσαμε και δεσμευτήκαμε πως θα επιστρέψουμε μέχρι να βρούμε το αφεντικό.

Ακολουθεί το κείμενο του σωματείου, το οποίο μοιράζεται μαζικά στην πόλη.

ΦΤΥΣΙΕΣ, ΒΡΙΣΙΕΣ, ΠΡΟΠΗΛΑΚΙΣΜΟΙ ΣΤΑ ΕΛΤΑ COURIER

Στις 14-01-2016 το αφεντικό των ΕΛΤΑ COURIER Ιωαννίνων Χρήστος Κάτσος επιτίθεται με βρισιές, φτυσίματα και προπηλακισμούς στο συνάδελφό μας, σκίζοντας του το μπουφάν. Αποπειράθηκε επίσης να τον γρονθοκοπήσει, πράγμα που δεν κατέστη εφικτό λόγω της ψύχραιμης διαχείρισης από την πλευρά του συναδέλφου. Όλα αυτά συνέβησαν την ώρα της βάρδιας, στον πάνω όροφο του καταστήματος.

Ο συνάδελφος διανομέας -μέλος του σωματείου μας- από την πρώτη μέρα της πρόσληψης,  αγωνίζεται για την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας στο ακέραιο, πράγμα που η επιχείρηση συνειδητά αποφεύγει ώστε να αυξάνει την κερδοφορία της. Με διαρκείς κουβέντες με τους συναδέλφους, με συμμετοχή στην απεργία, με προσφυγές στην επιθεώρηση εργασίας, με εξώδικες διαμαρτυρίες και τη στήριξη του σωματείου, ο συνάδελφος αντιδρά στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Ενδεικτικά, ο εργοδότης Χρήστος Κάτσος συστηματικά καθυστερεί τους μισθούς 2 και 3 μήνες. Δεν καταβάλει το σύνολο των δώρων και των επιδομάτων προς όλους τους εργαζόμενους. Δεν πληρώνει υπερωρίες. Ενώ μέχρι πριν μερικούς μήνες, έως και την προσφυγή του συναδέλφου στην επιθεώρηση εργασίας, απασχολούσε το προσωπικό 6ήμερο, χωρίς να αποζημιώνει για την 6^η μέρα και απαιτούσε από τους courier να παρέχουν τζάμπα το προσωπικό τους δίκυκλο για την εκτέλεση της εργασίας. Ταυτόχρονα, δηλώνει πολυτελή οικογενειακά οχήματα ως εταιρικά, για να επωφελείται από τις φοροαπαλλαγές και παίρνει επιδοτήσεις από το ΕΣΠΑ για να αναπτύσσει την επιχείρηση του με νέους υπερσύχρονους υπολογιστές με οθόνες αφής… Φυσικά και οι μισθοί είναι οι χειρότεροι στον κλάδο στην πόλη μας!

Το αφεντικό των ΕΛΤΑ COURIER Ιωαννίνων Χρήστος Κάτσος έχει βάλει στο μάτι το συνάδελφο, γιατί τον θεωρεί «κακό παράδειγμα που θα ξεσηκώσει και τους άλλους». Το Δεκέμβρη του 2014, εντελώς καταχρηστικά προσπάθησε να απολύσει το συνάδελφο. Όμως η απόλυση ανακλήθηκε μετά από προσφυγή στην επιθεώρηση  εργασίας και τις αντιδράσεις του σωματείου μας. Έκτοτε με μηχανορραφίες, προσβολές, νομικές τρικλοποδιές, καψώνια και εκδικητικές συμπεριφορές προσπαθεί να τον ωθήσει στην οικειοθελή παραίτηση. Αφού τα σχέδια αυτά δεν πιάνουν τόπο πέρασε στους ευθείς τραμπουκισμούς, απλώνοντας τα ξερά του. Με αυτές τις μεθόδους προσπαθεί να επιβάλει σιωπή νεκροταφείου, ώστε να μη διεκδικεί κανένας.

Τα ΕΛΤΑ COURIER αποτελούν θυγατρική των ΕΛΤΑ και από την πρώτη μέρα των μνημονιακών μέτρων παραχωρήθηκαν σε ιδιώτες που ανέλαβαν τα κατά τόπους πρακτορεία. Με την ιδιωτικοποίηση του δικτύου καταστημάτων των ΕΛΤΑ COURIER οι μισθοί των εργαζομένων κατρακύλησαν έως και 50% μέσα σε ένα βράδυ. Όσο για την εργατική νομοθεσία; Ποσώς που νοιάστηκε η μητρική ΕΛΤΑ... Υποτίμηση μισθών και εργασιακός μεσαίωνας προσφέρθηκαν ως βάση για την κερδοφορία των «ημέτερων» ιδιωτών, που φωτογραφικά πήραν τη δουλειά.

Δε μας τρομοκρατούν οι τραμπουκισμοί του Χ. Κάτσου

Τα νταηλίκια των αφεντικών δε θα περάσουν.

Κανένας συνάδελφος μόνος απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

πρωτοβάθμιο σωματείο

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

 

αφισα αυγουστος ΄15

νεες παρεμβασεις στην pizza panda

την πεμπτη 5/3/15 το σωματειο προχωρησε σε ανακοινωμενη απο τα πριν παρεμβαση στην pizza panda, απαιτωντας την επαναπροσληψη των 2 διανομεων που εχουν απολυθει. γυρω στα 65 ατομα, παρα την συνεχη βροχωπτωση με 4 πανο, απο το σβεδι, το συνελευση βασης στον κλαδο του επισιτισμου, την εσε ιωαννινων και το ΝΑΡ - νκα.  την ερχομενη πεμπτη 19/3/15 θα ακολουθησει και νεα παρεμβαση και αυτη τη φορα ανακοινωμενη.επισης την παρασκευη 13/3/15, το βραδακι στην περιφερεια ιωαννινων, μοιραστηκαν κειμενα ενημερωσης, για το θεμα, καθως και του καινουργιου τευχους του περιοδικου, που εκδιδει το σωματειο, ¨ραχατι¨. ακολουθουν φωτογραφιες απο την παρεμβαση.

αφίσα για τις απολύσεις στην pizza panda

αφίσα που κυκλοφορεί στην πόλη των ιωαννίνων τις τελευταίες μέρες

επίσης την πέμπτη 26/2/15, έγινε η 3η παρέμβαση έξω απο την πιτσαρία από περίπου 50 άτομα.

εκδήλωση για την πρόταση δημιουργίας ομοσπονδίας βάσης

εκδήλωση-ενημέρωση για την πρόταση δημιουργίας ομοσπονδίας συλλογικοτήτων και σωματείων βάσης, έγινε το σάββατο 28/2/15 στο εργατικό κέντρο ιωαννίνων.

απολύσεις στην πιτσαρία panda

στις 20 και στις 30 του γενάρη έγιναν παρεμβάσεις στην πιτσαρία, με αίτημα την επαναπρόσληψη των απολυμένων διανομέων. ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν, καθως και κάποιες φωτο απο τις παρεμβάσεις

PANDA PIZZA

Just the way WE like it!

...με μαύρη εργασία ...με απλήρωτα δώρα και επιδόματα...με κρύο ...με βροχή ...με 12 μποφόρ

...και προσφορά-δώρο για την πρωτοχροννιά: με κάθε κανονικού μεγέθους διεκδίκηση, δωρεάν 2 ζεστές απολύσεις!

Στις 31/12/14, παραμονή πρωτοχρονιάς, δυο συνάδελφοι διανομείς στην πιτσαρία “Panda Pizza”, έμαθαν μέσω sms ότι απολύονται. Ο λόγος ήταν ότι δεν δέχτηκαν να υπογράψουν εικονικά, πως εισέπραξαν το δώρο Χριστουγέννων και το επίδομα αδείας, καθώς και το ότι ζήτησαν να ασφαλίζονται για τις πραγματικές ώρες που εργάζονταν.

Oι συνάδελφοι εργάζονταν στο κατάστημα υπό “ιδανικές” συνθήκες, γνωστές σε όλους όσους δουλεύουν στον κλάδο του επισιτισμού: 4ωρη σύμβαση ενώ δούλευαν 7ωρο, μηχανάκι-βενζίνη-φθορές δικά τους, εξοπλισμός δικός τους, για νυχτερινά-Κυριακές-αργίες ούτε κουβέντα, “θελήματα” και εκτέλεση καθηκόντων πέραν των διανομών. Παράλληλα, με τις μακρινές διανομές εκτός πόλης, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών (καταιγίδες, ομίχλη, πάγος), αναγκάζονταν συχνά να καθαρίζουν τον χώρο, να κόβουν ζυμάρι στην κουζίνα, να μοιράζουν φυλλάδια πόρτα-πόρτα, να αδειάζουν τα νερά του ψυγείου, να ανεβοκατεβαίνουν στον πάνω χώρο (που είναι δήθεν self service) για να σερβίρουν ή να καθαρίσουν τα τραπέζια, να ανεβοκατεβαίνουν στο υπόγειο/αποθήκη/γιαπί κουβαλώντας κουτιά τροφίμων και άλλα πράγματα και “φυσικά” να πετάνε τα σκουπίδια, να φτιάχνουν συσκευασίες και να τακτοποιούν-ανανεώνουν το ψυγείο.

Στο μικρό χρονικό διάστημα που πρόλαβαν να δουλέψουν στο κατάστημα και προφανώς μπροστά στο σκιάχτρο της ανεργίας, δεν είχαν αρνηθεί όλες αυτές τις απαιτήσεις (εκτός από όταν τους ζητήθηκε να μαζέψουν κόπρανα σκύλων από το πεζοδρόμιο...!!!) και για αυτό μάλλον, οι εργοδότες περίμεναν ότι δεν θα αρνηθούν να υπογράψουν για χρήματα τα οποία δεν λαμβάνουν.

Την Τετάρτη 31/12 στις 01:00 τα ξημερώματα, ο ένας συνάδελφος, αφού τελείωσε την 7ωρη βάρδιά του (που τυπικά σύμφωνα με το πρόγραμμα τελείωνε στις 23:00...) του ζητήθηκε να υπογράψει ότι εισέπραξε δώρο Χριστουγέννων και επίδομα άδειας. Αφού του αποσαφηνίστηκε ότι δεν θα τα παραλάβει, ο συνάδελφος αρνήθηκε να υπογράψει. Έπειτα, η εργοδότης τον ενημέρωσε πως μέρος των χρημάτων της μισθοδοσίας του συναδέλφου, θα τα καταθέσει στην τράπεζα ως εικονική εξόφληση δώρου και επιδόματος αδείας. Είναι γνωστή τακτική για τα αφεντικά, εκμεταλλεύονται την αδήλωτη εργασία και μέρος των πραγματικών δεδουλευμένων το εμφανίζουν ως δώρα και επιδόματα. Γλυτώνουν έτσι τις εισφορές στο ΙΚΑ, εκβιάζοντας παράλληλα τους εργαζομένους για την εξόφληση των πραγματικών δεδουλευμένων. Στη συνέχεια ο συνάδελφος ζήτησε να ασφαλίζεται τις πραγματικές ώρες που εργάζεται και η εργοδότρια απάντησε ότι θα το σκεφτεί.

Το ίδιο απόγευμα, όταν τελείωσε την βάρδια και ο άλλος συνάδελφος, ήρθε αντιμέτωπος με την ίδια απαίτηση. Είχε προηγηθεί ένα ,εκ πρώτης όψεως, ακραίο αλλά εν τέλει χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις συνθήκες εργασίας των ντελιβεράδων της πόλης. Ο συνάδελφος είχε μόλις επιστρέψει από παραγγελία σε Κατσικά, όπου οι εργοδότες τον έστειλαν, παρά τους ισχυρούς ανέμους που έπνεαν από το πρωί και παρά την ενημέρωση του διανομέα προς τα αφεντικά, ότι σε προηγούμενες παραγγελίες (π.χ. στη Γράμμου) ο αέρας τον πέταγε δεξιά αριστερά, ή ότι “μέσα στην πόλη με το ζόρι παλεύεται, αλλά παραέξω πρέπει να γίνεται χαλασμός” κτλ. Επόμενη στάση: Αμφιθέα, η απάντησή τους. (όπου μετά γράφτηκε ότι σημειώθηκαν άνεμοι μέχρι και 12 μποφόρ...). Από καθαρή τύχη γλύτωσε όταν δυνατοί άνεμοι τον έβγαλαν, πρώτα μέσα στο αντίθετο ρεύμα και μετά τον πέταξαν αντίθετα στα δεξιά του οδοστρώματος. Στην συνέχεια, αποκλείστηκε για ώρα στην περιοχή μέσα σε αστικό λεωφορείο, το οποίο σταμάτησε για να τον προστατεύσει, αφού με το ζόρι μπορούσε να σταθεί κανείς έξω όρθιος, ενώ και το ίδιο το πεσμένο μηχανάκι το έσερνε ο αέρας από δω κι από κει.

Στο σχόλασμα, αφού κατάφερε με δυσκολία να γυρίσει στο μαγαζί, μετά από ασθενή αποδυνάμωση των ανέμων, αρνήθηκε και αυτός να υπογράψει τις αποδείξεις και ενημέρωσε ότι ζητάει και αυτός τα νομότυπα. Ο διάλογος έληξε χωρίς κάποια κοινή συμφωνία και αναβλήθηκε για τις επόμενες μέρες. Αφού του ευχήθηκαν “καλή χρονιά” και “να περάσει καλά στο ρεβεγιόν”, μετά από περίπου μια ώρα, η εργοδότρια έστειλε ταυτόχρονα και στους δύο πανομοιότυπο μήνυμα στα κινητά τους τηλέφωνα, με το οποίο τους πληροφορούσε ότι “η συνεργασία λήγει σήμερα” και ότι θα έπρεπε να περάσουν μετά από 5 μέρες από την λογίστρια να πάρουν την απόλυσή τους.

Οι συνάδελφοι απάντησαν ότι δεν δέχονται την απόλυση και στις 2/1 το πρωί κατήγγειλαν όλα τα παραπάνω μαζί με τον εκδικητικό και καταχρηστικό χαρακτήρα της απόλυσής τους στην επιθεώρηση εργασίας, η οποία όρισε τριμερή συνάντηση. Το ίδιο μεσημέρι επισκέφτηκαν το μαγαζί μέλη του σωματείου που συνάντησαν μια εντελώς αδιάλλακτη στάση και μια κατηγορηματική άρνηση για οποιαδήποτε συζήτηση εκ μέρους των αφεντικών. Εν τω μεταξύ, ο ένας συνάδελφος όχι μόνο δεν είχε πάρει δώρο και επίδομα αλλά ούτε και το υπόλοιπο των δεδουλευμένων του, το οποίο τελικά εξοφλήθηκε λίγες ώρες μετά. Όταν το απόγευμα το μαγαζί ξανάνοιξε, πήγαν κανονικά για δουλειά, όπου δεν έγιναν δεκτοί. Στην τριμερή συνάντηση στην επιθεώρηση εργασίας, η εργοδοσία δεν δέχτηκε την επαναπρόσληψη και υποστήριξε ότι οι διανομείς δούλευαν 4ωρο και ότι έχουν εξοφληθεί όλα τα χρωστούμενα.

Αυτή την αδιαλλαξία την έχουμε ξανασυναντήσει. Είναι το ξεκάθαρο μήνυμα των αφεντικών ότι όποιος διεκδικεί, όχι κάτι παραπάνω, αλλά έστω και τα νομότυπα, θα απολύεται. Πατάει πάνω στην αδράνεια και την έλλειψη οργάνωσης της πλειοψηφίας των εργαζομένων που φοβούνται, πως αν μιλήσουν για το δίκιο τους, “την άλλη μέρα θα ψάχνουν για δουλειά” γιατί “ξέρεις πόσοι περιμένουν στη σειρά?”. Πρόκειται όμως, για την ίδια αδιαλλαξία που σπάει με το πρώτο δείγμα συλλογικού αγώνα και οργανωμένης διεκδίκησης, όπως έγινε και στις περιπτώσεις των επιχειρήσεων “Pizza fan” και “Bruno coffee stores”, όπου μετά τις εκδικητικές απολύσεις συναδέλφων και την αρχική αλαζονική άρνηση για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, οι συνάδελφοι τελικά επαναπροσλήφθηκαν και με πολύ καλύτερους όρους και ικανοποιημένα αιτήματα.

Στην εποχή αυτή της καπιταλιστικής κρίσης, η εκμετάλλευση, η ανεργία, η εξαθλίωση, η συνεχής κατάργηση όλο και περισσότερων κεκτημένων, δημιουργούν ένα τοπίο ζοφερό για τους εργαζόμενους και ιδανικό για κάθε λογής μικρά ή μεγάλα αφεντικά. Βρίσκουν ευκαιρία να στήσουν τις επιχειρήσεις τους πάνω στις πλάτες μας και μέσω της μαύρης εργασίας και όλων των ειδών τερτίπια, ελαχιστοποιούν το κόστος για να αυξάνουν τα κέρδη τους. Το δικό μας μήνυμα πρέπει να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο από το δικό τους και η μόνη απάντηση στους εκβιασμούς και τα γεμάτα έπαρση διλλήματα τους είναι η συλλογική δράση, η αυτοοργάνωση σε σωματεία βάσης και συνελεύσεις, ο αγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων στο κατάστημα “Panda Pizza” και την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

Πρωτοβάθμειο σωματείο

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

κείμενο απεργίας της 27/11/14

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΩΠΑΣΕΙΣ

11/2014

Τόσο καιρό διαβάζεις και ακούς για την κρίση, τα spreads, την οικονομία, πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα κτλ. Αναλυτές, ειδικοί, ειδήμονες σου εξηγούν πώς και γιατί... Τι πρέπει να κάνουμε, πώς θα βγούμε από το τούνελ, πώς θα σωθούμε, παραδείγματα άλλων χωρών κτλ. Στις τηλεοράσεις, στο ραδιόφωνο, στο ίντερνετ, παντού ένας βομβαρδισμός πληροφοριών για το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα και η μόνη λύση είναι να βάλουμε όλοι πλάτη για να σωθούμε... Υπομονή... Όλα θ' αλλάξουν...

Τα διαβάζεις και τ' ακούς σε τέτοιο βαθμό που έγινες παρατηρητής. Συζητάς γι' αυτά λες και δεν σε αφορούν... Μάλλον ξέχασες ότι αυτά εσύ τα βιώνεις. Τα ζεις και είναι η καθημερινότητα σου. Για εσένα είναι οι αναλύσεις, πώς θα πρέπει να ζεις με 300 ευρώ και να λες και ευχαριστώ που έχεις δουλειά. Εσένα αφορά το άγχος του να βρεις δουλειά, οι δείκτες της ανεργίας, όπως επίσης και οι εξώσεις από τα σπίτια, οι φοροεπιδρομές, το κόψιμο ρεύματος , οι συνεχείς μειώσεις μισθών κτλ. Η αδυναμία κάλυψης των βασικών σου αναγκών περιγράφεται τόσο καιρό. Με τους σημερινούς μισθούς τι να πρωτοκάνεις; Να πληρώσεις το νοίκι; Το φαΐ σου; Τους λογαριασμούς σου; Την διασκέδασή σου; Μάλλον οι τόσες πολλές αναλύσεις μας έπεισαν πως πρέπει να ξεχάσουμε να ζούμε...

Η αλλαγή και η σωτηρία της χώρας θα γίνει στις πλάτες μας... Τέρμα πια με την κοροϊδία και τις αυταπάτες. Η επέλαση Κράτους και Κεφαλαίου έχει ως μοναδικό στόχο την περαιτέρω εξαθλίωση των από κάτω. Ξεχάσαμε και φοβηθήκαμε πως είναι να διεκδικείς... Με 300 και 400 μισθούς πείνας δεν ζεις. Ας σπάσουμε τους φόβους μας και ας αρχίσουμε να τους θυμίζουμε τις δικές τους φοβίες, ας ξεκινήσουμε να διεκδικούμε πάλι όλοι μαζί τα αυτονόητα... Αύξηση μισθών, ασφάλιση, δώρα, επιδόματα, καλυτέρευση των εργασιακών συνθηκών. Ας διεκδικήσουμε ξανά την αξιοπρέπεια μας και πάλι... ως άνθρωποι και ως εργάτες. Να κινηθούμε όλοι οι από κάτω επιθετικά προς τους πάνω, οι εκμεταλλευόμενοι προς τους εκμεταλλευτές. Συλλογικά, οριζόντια, αμεσοδημοκρατικά, χωρίς ανάθεσή, ισότιμα, με συνδικαλισμό βάσης ενάντια στον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και τον συνδικαλισμό της ανάθεσης. Και αυτό ας είναι μόνο η αρχή...

ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΤΩΡΑ ΣΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ

Απαιτούμε :

• Ενιαία ειδικότητα και υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας με μεικτές αποδοχές 843.20€ για πλήρη απασχόληση ή 5.07€ την ώρα για μερική.
• Διατήρηση επιδομάτων : Επικινδυνότητας, Διαχείρισης ταμείου, Οικογενειακής κατάστασης, Προϋπηρεσίας
• Όχι στο ελαστικό ωράριο
• Ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά
• Εξοπλισμός, μηχανάκι και έξοδα κίνησης να παρέχονται από την επιχείρηση.

πρωτοβάθμειο σωματείο
Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

εισηγήσεις απο την εκδηλωση τον Μάρτη '13 του ΣΒΕΔΙ

Πρόλογος

    Είναι αλήθεια, πως βιώνουμε - τουλάχιστον στον ελλαδικό χώρο - μια
εποχή ηττοπαθή. Οι οικονομικές - πολιτικές συνθήκες και κατά προέκταση
οι κοινωνικές, διαμορφώνουν μια ζοφερή πραγματικότητα και ένα δυσοίωνο
μέλλον. Στον εργασιακό τομέα δεν είναι μόνο οι μισθοί που πέφτουν και τα
εργασιακά δικαιώματα που εξαφανίζονται, είναι η ίδια η απασχόληση που
παρουσιάζει μείωση. Εν ολίγης μας λένε - μάλλον απειλώντας μας - πως δεν
υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούμε να εργαστούμε πλέον, οι θέσεις λίγες, οπότε
οφείλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί - δηλαδή να πατήσουμε επί πτωμάτων,
αν χρειαστεί, φτηνοί - σαν να λέμε δούλοι και υποταγμένοι, αν θέλουμε να
δουλέψουμε ή αλλιώς να μεταναστεύσουμε. Η τρομοκρατία της ανεργίας στην
υπηρεσία της εξουσίας, ώστε οι ζωές των εξουσιαζόμενων να κυριαρχούνται,
από το βολικό για την πρώτη, συναίσθημα του φόβου.

    Καθώς θεωρούμε πως δεν μπορούμε αναντίρρητα να δεχθούμε μια
τέτοια προοπτική και πως θέλουμε ζωή και όχι επιβίωση, δε θα μπορούσαμε
παρά να οργανωθούμε προς την κατεύθυνση της καταγγελίας σε πρώτο και της
αντίστασης σε δεύτερο χρόνο, ενάντια σε αυτή την υποτίμηση των ζωών μας.
Καταρχάς είναι ένας αγώνας αμυντικός λοιπόν, που αν δεν τον σηκώσουμε
εμείς οι ίδιοι οι επισφαλείς εργαζόμενοι, κανένας άλλος δεν θα το κάνει για
μας. Όσο για τους «από πάνω», αυτοί μάλλον έχουν δείξει τα δόντια τους,
οπότε δεν έχουμε κάτι να περιμένουμε απ’ αυτούς - μιλάμε για την εκάστοτε
εξουσία.
    Ένας αγώνας λοιπόν από τους ίδιους τους εργαζομένους και
όχι ανάθεση σε επαγγελματίες συνδικαλιστές, που στην καλύτερη των
περιπτώσεων θα αποκτήσουν προνόμια και θα αποτελέσουν τροχοπέδη για
την συνέχιση του αγώνα. Κάθε εργαζόμενος να συμμετέχει ισότημα στις
ευθύνες που αναλογούν και στη λήψη των αποφάσεων. Οι στόχοι μας δεν
μπορεί να είναι μόνο συντεχνιακοί Πολλά προβλήματα της καθημερινότητάς
μας είναι κοινά και με άλλες κοινωνικές ομάδες και εργατικά υποκείμενα,
ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας και είδους εργασίας και αυτό οφείλουμε να
το αναδείξουμε και να συντονιστούμε μαζί τους. Ξεκινάμε από την αντίσταση
στην εργασιακή μας σχέση και στοχεύουμε στην αναδιαμόρφωση όλων των
κοινωνικών συνθηκών έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί με το ισχύον καπιταλιστικό
σύστημα, το οποίο δε φαίνεται να μπορεί να εγγυηθεί για τις πανανθρώπινες
απαιτήσεις, για ισότητα - ελευθερία - ειρήνη, αλλά μας μοιράζει απλόχερα
μόνο βία, εκμετάλλευση και διάφορα είδη καταπίεσης. Εντάξει, μας μοιράζει
και αφθονία υλικών αγαθών - αλλά μόνο για όσο δεν βρίσκεται σε κρίση και μόνο για όσους έχουν την οικονομική ευμάρεια να αγοράζουν.
    Έχουμε πάντα την εικόνα των κοιλαράδων και καλοταϊσμένων
εργατοπατέρων που τα κάνουν πλακάκια με την εκάστοτε κυβέρνηση και
των επαγγελματιών συνδικαλιστών που εκλέγονται και τους ανατίθεται να
προστατέψουν τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Φτιάχνοντας αυτό το
σωματείο βάσης, αυτό ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε και τέτοιες λογικές
να σπάσουμε. Είμαστε αυτοί, οι επισφαλείς, η γενιά των 500 ευρώ και εμείς
οι ίδιοι θα τα βάλουμε με όλους αυτούς που ευθύνονται ώστε να αποτελούμε αυτή τη γενιά.

Μαζί με τα πακέτα που μεταφέρουμε,

Το δίκιο μας θα βγάλουμε στους δρόμους...

 

Το επάγγελμα του διανομέα - ιστορική εξέλιξη

    Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε κάνοντας μιa αναδρομή στη μικρή

ιστορία του επαγγέλματος μας. Το θεωρούμε αναγκαίο γιατί μέσα από αυτή

την κριτική ανασκόπηση βγάζουμε συμπεράσματα για τη θέση του κλάδου

μας μέσα στην παραγωγή, αλλά και για την ιδιαίτερη φύση των υποκειμένων

που τη στελεχώνουν. Συμπεράσματα χρήσιμα τόσο για την επιλογή των

δράσεων μας, όσο και για τη μορφή της οργάνωσης μας.

    Το επάγγελμα του διανομέα με δίκυκλο μετράει μόλις τρεις δεκαετίες
στην Ελλάδα. Πρωτοεμφανίζεται στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80
και εκτινάσσεται στις αρχές του ’90. Έρχεται σαν αποτέλεσμα της έκρηξης
του τριτογενούς τομέα και της ανόδου του καταναλωτισμού της ελληνικής
κοινωνίας. Την περίοδο εκείνη όλο και περισσότερες ανάγκες δημιουργούνται
για τον ελληνικό καπιταλισμό. Πακέτα που πρέπει να παραδοθούν,
λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν, φαγητό στο σπίτι – μιας και μαζί με
το καταναλωτικό όργιο ανεβαίνουν και τα ωράρια εργασίας. Πίσω από όλες
αυτές τις λειτουργίες θα δει κανείς, φυσικά, τον εργάτη courier – είτε μιλάμε
για ταχυμεταφορές, είτε για εξωτερικές δουλειές, είτε για delivery. Φυσικά, το
κατ’ εξοχήν εργαλείο που χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για αυτή τη
δουλειά δεν είναι άλλο από το δίκυκλο και κυρίως το παπί. Πράγμα καθόλου
παράλογο αν αναλογιστεί κανείς ότι στην περίοδο για την οποία μιλάμε οι
δρόμοι γεμίζουν αυτοκίνητα όσο ποτέ πριν με αποτέλεσμα να εμφανίζεται
κυκλοφοριακό πρόβλημα στα κέντρα των μεγάλων πόλεων. Άμεση ανάγκη
λοιπόν είναι η εύρεση ενός μικρού, ευέλικτου και οικονομικού οχήματος.

    Το μικρό όχημα –όπως είπαμε- βρέθηκε και έχει μια σημασία να
δούμε εν τάχει την ιστορία του. Ήταν το 1979 όταν εισάγονται μαζικά τα
παπιά στην Ελλάδα. Το γεγονός αυτό συμπίπτει με τη δεύτερη πετρελαϊκή
κρίση, όπου μέσα από κάποιες νομοθετικές ρυθμίσεις (νόμος για τα «ζυγά-
μονά» στο δακτύλιο Αθηνών, αύξηση της τιμής του αυτοκινήτου κατά 30%)
πέφτει προσωρινά η αγορά αυτοκινήτου. Έτσι, ευνοείται η αγορά μικρού
δικύκλου, ενώ παράλληλα ανθεί το φαινόμενο των «καμικάζι», γνωστών από
ελληνικές ταινίες με πρωταγωνιστές τύπου Στάθη Ψάλτη και Μπίλια. Πολλοί
πιτσιρικάδες –λοιπόν- που δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν μηχανή,
στρέφονται στο παπάκι και επιδίδονται σε ποικίλης έκτασης μετατροπές,

τόσο εξωτερικές όσο και στον κινητήρα. Τα αναφέρουμε όλα αυτά γιατί
έχουμε αρκετούς λόγους να πιστεύουμε πως σε μεγάλο βαθμό αυτοί που
στελέχωσαν το επάγγελμα του διανομέα στα πρώτα του βήματα ήταν ακριβώς
αυτό το κομμάτι της ελληνικής νεολαίας, ας το πούμε η «αλητεία» της εποχής.
    Μιλάμε όμως ταυτόχρονα για την περίοδο κατά την οποία πραγματοποιείται
η ενσωμάτωση των δυναμικών κινημάτων των δεκαετιών του ’60 και ’70, αλλά
και η διαστρέβλωση της κουλτούρας που αναπτύχθηκε γύρω από αυτά. Είναι
η περίοδος δηλαδή που η «άρνηση εργασίας» του ’60 και ’70 μετατρέπεται
σε «κάνω δουλειές του ποδαριού», εποχιακά, «την κάνω όποτε γουστάρω» και
είμαι «ελεύθερος» από τη ρουτίνα του γραφείου ή του εργοστασίου. Τότε που
η κριτική στο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό γίνεται το άλλοθι στην αδυναμία
ξεπεράσματος του προς έναν αυτόνομο ριζοσπαστικό συνδικαλισμό, επιθετικό
προς τα σχέδια των αφεντικών. Αντί αυτού –την περίοδο γέννησης του
επαγγέλματος του διανομέα-, στρώθηκε το έδαφος για τα ελαστικά ωράρια,
τα part time και την ανασφάλιστη εργασία. Γιατί ποιος ζητάει ένσημα σε μια
δουλειά «προσωρινή; ‘Η ποιος επιδιώκει 8ωρο σε μια δουλειά που την κάνει
για χαρτζιλίκι;

    Τα τελευταία χρόνια όμως, βλέπουμε όλο και περισσότερους
συναδέλφους μεγαλύτερους σε ηλικία που το επάγγελμα του διανομέα
αποτελεί την κύρια δουλειά τους. Πόσο μάλλον σε συνθήκες κρίσης όπου το
«όνειρο» της κοινωνικής ανέλιξης πέταξε μακριά μαζί με την 28άρα Samsung
που γέμιζε το σαλόνι μας. Εμείς λοιπόν, αναγνωρίζοντας τις ιδιαίτερες
συνθήκες του επαγγέλματος μας – ένα επάγγελμα με μικρή ιστορία και όχι τόσο
πλούσιο σε αγώνες, για αυτό άλλωστε και τόσο υποτιμημένο- δημιουργήσαμε
σαν απάντηση το πρωτοβάθμιο σωματείο Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων
Διανομέων Ιωαννίνων. Ένα αντιιεραρχικό και αμεσοδημοκρατικό σωματείο
ενάντια σε επίδοξους γραφειοκράτες. Ένα σωματείο –που όπως έχουνε πει
παλιότερα οι συνάδελφοι από το ΣΒΕΟΔ (Αθήνα)- φτιαγμένο από εμάς για
εμάς.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στις
συνθήκες της μαύρης, επισφαλούς και ελαστικής εργασίας ήταν η δημιουργία
επιχειρησιακών σωματείων (π.χ. acs, speedex κλπ) που παλεύανε για τη
βελτίωση των όρων εργασίας. Η πρωτοβουλία των Caballeros (Αθήνα) έθεσε
το ζήτημα της οργάνωσης των διανομέων ως ενιαίο κομμάτι ασχέτως τόπου

εργασίας, συνέβαλε στη δημιουργία κοινής ταυτότητας για τους διανομείς,
διοργάνωσε τις πρώτες μοτοπορείες αλλά και την πρώτη απεργία στον κλάδο
στις 15-03-2006 σε Αθήνα και Πειραιά. Συσπείρωσε πολλούς εργαζομένους
και δημιούργησε τις συνθήκες για περαιτέρω δράσεις. Η εμφάνιση του
πρωτοβάθμιου σωματείου Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου
στην Αθήνα αποτέλεσε την εξέλιξη των προσπαθειών όλης της προηγούμενης
περιόδου και εξέφρασε την ανάγκη για σωματειακή οργάνωση. Το ΣΒΕΟΔ
–ανάμεσα στα άλλα- προώθησε και πρόταξε ζητήματα όπως «ενιαία ειδικότητα»
και «βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα», ενώ λειτουργεί με όρους αντιιεραρχικούς
και αμεσοδημοκρατικούς, προτάσσοντας τους αδιαμεσολάβητους αγώνες.
Σωματείο βάσης έχει δημιουργηθεί και στο Ηράκλειο Κρήτης, το όποιο
ονομάστηκε «Νίκος Πετράκης» από το συνάδελφο μας που σκοτώθηκε εν
ώρα εργασίας.

Ιδιαιτερότητες - Συνθήκες του επαγγέλματος

Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν βλέπει ένα
διανομέα στο δρόμο είναι: “τι ξεκούραστο επάγγελμα”, “κάνουν τις βόλτες
τους και καλοπληρώνονται”. Η άποψη αυτή απέχει από την πραγματικότητα
όσο η γη από τον ήλιο και ακόμα παραπάνω. Η πραγματικότητα και οι
αρνητικές ιδιαιτερότητες του επαγγέλματος είναι οι εξής:
1) Για να κάνει κάποιος αυτή τη δουλειά, πρέπει να έχει δικό του μηχανάκι
και να επιβαρυνθεί τα έξοδα κίνησης (βενζίνη) και συντήρησης (service,
λάδια, ελαστικά, αμορτισέρ κλπ). Με λύπη μας διαπιστώσαμε ότι αρμόδιες
υπηρεσίες όπως η Επιθεώρηση Εργασίας, δήλωναν άγνοια για το γεγονός
αυτό. Σε καμία άλλη δουλειά εργαζόμενος δεν βάζει τα μέσα που απαιτεί
η δουλειά. Κανένας δάσκαλος δε κουβαλάει πίνακα από το σπίτι του, και
κανένας μάγειρας τις κατσαρόλες της κουζίνας του.

2) Ο εξοπλισμός, δηλαδή κράνος, μπότες, μπουφάν, αδιάβροχα επιβαρύνουν
επίσης τον διανομέα.
3) Ασφάλεια στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μερικά 2ωρα ή 4ωρα ένσημα
την εβδομάδα παρόλο που δουλεύει καθημερινά συνήθως 8ωρα, συν Κυριακές,
αργίες και βράδυ. Για δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδόματα αδείας ούτε
λόγος, παρόλο που υπογράφουμε χαρτιά ότι μας καταβλήθηκαν
4) Οι καιρικές συνθήκες είναι ένα άλλο θέμα. Υπάρχει ο σχετικός γρίφος: τι
είναι αυτό που δουλεύει από τους -4C έως τους +40C. Ναι σωστά καταλάβατε,
είναι το “παιδί” με το μηχανάκι.
5) Πως μας αντιμετωπίζουν οι πελάτες; Η λέξη “το παιδί” τα λέει όλα.
6) Σαν “παιδιά για όλες τις δουλειές” μας αντιμετωπίζουν και οι εργοδότες.
Γιατί όταν δεν είσαι στο μηχανάκι και για κακή σου τύχη είσαι στο μαγαζί
θα πρέπει να ασχοληθείς με καθαριότητες, τηλεφωνήματα, πληρωμή
λογαριασμών, αγορά προϊόντων, προετοιμασία κουζίνας και ενίοτε
κάνουμε και τον ψυχολόγο αφού αναγκαζόμαστε να ακούμε τα αφεντικά να
μπουρδολογούν επί παντώς επιστητού.

7) Ωράριο στις επιχειρήσεις επισιτισμού συχνά δεν υπάρχει. Κάθε εργαζόμενος
ξέρει πχ ότι δουλεύει 7-3 και τέλος. Εδώ είναι αλλιώς. Η ευελιξία σε όλο της το
μεγαλείο. Δουλεύεις όποτε έχει δουλειά το μαγαζί, είσαι με το τηλέφωνο στο
χέρι και τρέχεις όποτε σε χρειαστούν.

8) Λόγω του ωραρίου, αλλά και του κατακερματισμού σε πολλά πολλά
μικρομάγαζα είναι δύσκολο να βρεθείς με άλλους συναδέλφους ακόμη
και με αυτούς που δουλεύεις στο ίδιο μαγαζί, πόσο μάλλον με άλλους που
βρίσκονται σε άλλη περιοχή. Έτσι βρίσκεσαι στο μαγαζί συνήθως με το
αφεντικό που προσπαθεί να σου εμφυσήσει την ιδέα της οικογενειακής,
μικρής, εναλλακτικής, ελευθεριακής πολλές φορές επιχείρησης που «όλοι την
πολεμάνε» και εμείς «θα πρέπει να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε και να
νικήσουμε». Κάτι σαν το γαλατικό χωριό. Μόνο που η αντίσταση τους απέναντι
στο κράτος περιορίζεται στο να μη κολλάνε ένσημα, να μη μας πληρώνουν
όσο ορίζει ο νόμος, να μη μας σέβονται και να μας υποτιμούν.
9) Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο –ιδιαίτερα στις ταχυμεταφορές- να
δουλεύουμε σπαστό ωράριο ενώ η επιχείρηση δουλεύει συνεχές, πράγμα που
απαγορεύεται.
10) Υπάρχουν συνάδελφοι 2 και 3 ταχυτήτων μέσα στις δουλειές, παρόλο
που φέρνουν εις πέρας τα ίδια καθήκοντα. Για παράδειγμα στα ΕΛΤΑ οι
συμβασιούχοι ταχυδρόμοι μηχανοκίνητων δρομολογίων δεν πληρώνονται με
το ίδιο καθεστώς που πληρώνονται οι μόνιμοι.

11) Οι εργοδότες μεγάλων επιχειρήσεων που μπορεί να έχει υπογραφεί
επιχειρησιακή σύμβαση (π.χ. ACS, ΕΛΤΑ «Πόρτα Πόρτα» ή αλυσίδες
επισιτισμού) δίνουν τα υποκαταστήματα τους σε πράκτορες, με αποτέλεσμα
η σύμβαση να μην καλύπτει τους συναδέλφους, μιας και με αυτό τον τρόπο ο
συνάλφος προσλαμβάνεται από άλλη εταιρία, αυτή του πράκτορα.
12) Επιδόματα που σε άλλους κλάδους είναι αυτονόητα στους διανομείς δεν
υπάρχουν. Οι δοσοληψίες με χρήμα χαρακτηρίζουν τόσο τους ταχυδρομικούς
διανομείς και τους courier, όσο τους ντελιβεράδες και τους «εξωτερικούς».
Παρόλα αυτά το επίδομα διαχειριστικών σφαλμάτων ταμείου είναι σπάνιο.
Εξίσου σπάνιο είναι το επίδομα επικινδυνότητας, παρόλο που είμαστε
εκτεθειμένοι στις κακοτεχνίες των δρόμων, στα άγρια καιρικά φαινόμενα και
στην ατζαμοσύνη χιλιάδων οδηγών αυτοκινήτου που δε μας λογαριάζουν.
13) Η έκθεση στα καιρικά φαινόμενα, οι λακκούβες και η έλλειψη εργονομίας
λόγω ακατάλληλων παπιών δημιουργεί αθροιστικά και με την πάροδο
του χρόνου ιατρικά προβλήματα των οποίων τις συνέπειες σηκώνουμε
αποκλειστικά εμείς. Αυχενικά, χρόνιες βρογχίτιδες, ιγμορίτιδες, προβλήματα
με τη μέση και τα γόνατα, κατάγματα. Δυστυχώς έχουν υπάρξει θανατηφόρα
ατυχήματα όπως και ακρωτηριασμοί συναδέλφων.

Αυτοοργανωμένος συνδικαλισμός βάσης και αγώνες

Αντιλαμβανόμενοι τις συνθήκες που αναφέρθηκαν και βιώνοντας
τα παραπάνω, μαζευτήκαμε –για αρχή- ώστε να μοιραστούμε τους
προβληματισμούς μας και να ενώσουμε τις ανάγκες μας για μια συλλογική
οργάνωση και διεκδίκηση της αξιοπρέπειας μας και των δικαιωμάτων μας.
Μέσα από εβδομαδιαίες συνελεύσεις οδηγηθήκαμε στη δημιουργία του ΣΒΕΔΙ.
Μια συνέλευση βάσης η οποία δεν αποσκοπεί στην έκφραση της ιδιοτέλειας
των μελών της, αλλά σε μια μαχητική και επιθετική προς τα αφεντικά
διεκδίκηση του δίκιου μας. Λειτουργούμε αντιιεραρχικά, αμεσοδημοκρατικά,
χωρίς τη λογική της ανάθεσης. Κύριο όργανο αποφάσεων είναι η γενική
συνέλευση. Οικονομικά στηριζόμαστε στα δικά μας πόδια, ενάντια στη
λογική της χρωματισμένης πολιτικής δράσης η οποία χρηματοδοτεί τα
σωματεία τους. Το σωματείο αποτελεί για εμάς ένα επιπλέον όπλο ενάντια
στα αφεντικά, ένα ακόμα όχημα για εργατικούς αδιαμεσολάβητους αγώνες
«από τα κάτω». Δε θέλουμε να είμαστε ένα σωματείο-σφραγίδα, όπου θα
μαζευόμαστε στις εκλογές και θα αναθέτουμε τις δράσεις και το λόγο μας στο
ΔΣ. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για το λόγο και τις δράσεις, συναποφασίζοντας,
μοιράζοντας τα κείμενα, κολλώντας τα αυτοκόλλητα και τις αφίσες, μιλώντας
με τους συναδέλφους στο χώρο εργασίας μας (στο δρόμο δηλαδή…) καλώντας
τους να συμπορευτούν μαζί μας. Η δημιουργία του σωματείου συνέπεσε με
δυο εργατικούς αγώνες: στην Pizza Fan και στο Piazza de Caffe.

Επαναπρόσληψη του συναδέλφου μας στην επιχείρηση Bruno Coffee Stores

Από τη πρώτη μέρα κιόλας της απόλυσης του συναδέλφου μας η απάντηση του σωματείου μας προς την εργοδοσία ήταν άμεση και δυναμική (πρώτη παρέμβαση στο κατάστημα http://svedi2012.blogspot.gr/2014/03/brouno.html). Ακολούθησαν κι άλλες παρεμβάσεις, κείμενα, τρικάκια, πανό στα Ιωάννινα από το ΣΒΕΔΙ και αλληλέγγυο κόσμο αλλά και στη Θεσσαλονίκη, σε κατάστημα της αλυσίδας, από το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης (http://svedi2012.blogspot.gr/2014/04/bruno-coffee-stores.html). Έπειτα από τρεις εβδομάδες από την απόλυση, έγινε η επαναπρόσληψη και ο συνάδελφός μας επέστρεψε στην εργασία του.

Ευχαριστούμε την ανοιχτή συνέλευση εργαζομένων στο κλάδο του επισιτισμού στα Ιωάννινα, το Σωματείο Σερβιτότων Μαγείρων Θεσσαλονίκης και τον αλληλέγγυο κόσμο που βοήθησε. Ακολουθεί το κείμενο επαναπρόσληψης και η σχετική αφίσα:

Η εργοδοσία της επιχείρησης “Bruno Coffee Stores” στα Ιωάννινα στις 22 Μαρτίου απέλυσε διανομέα συνάδελφό μας ,μέλος του σωματείου ΣΒΕΔΙ, επικαλούμενη τη γνωστή και εξοργιστική ,σε εμάς, καραμέλα των αφεντικών πως “έχει πέσει η δουλειά”.Οι πραγματικοί και ξεκάθαροι λόγοι της απόλυσης του συναδέλφου ήταν η συνδικαλιστική του δράση και στάση καθώς και οι νόμιμες διεκδικήσεις του γι' αυτόν και για τους συναδέλφους του στην επιχείρηση (δώρο Χριστουγέννων, δώρο Πάσχα, επίδομα αδείας, μηχανάκι, βενζίνη).

Έπειτα από την απόλυση του συναδέλφου μας ακολούθησαν 4 μαζικές παρεμβάσεις (50-60 άτομα), 3 στα Ιωάννινα από το ΣΒΕΔΙ και αλληλέγγυο κόσμο και μία στη Θεσσαλονίκη από το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης, έξω από καταστήματα της αλυσίδας Bruno, πετάχτηκαν τρικάκια, μοιράστηκαν κείμενα του σωματείου σε πελάτες και περαστικούς, κρεμάστηκαν πανό, φωνάχτηκαν συνθήματα. Έπειτα από 4 παρεμβάσεις, εκατοντάδες κείμενα και χιλιάδες τρικάκια, έγινε η επαναπρόσληψη του συναδέλφου μας.

Τα αφεντικά της επιχείρησης έπειτα από διαπραγματεύσεις με το διανομέα και μέλη του σωματείου, στις 14 Απρίλη επαναπροσέλαβαν το συνάδελφο, αφού ζητήσαμε να δεσμευτούν πως δεν θα απολύσουν άλλο συνάδελφο από την επιχείρηση, και μαζί με την επαναπρόσληψη ικανοποιήθηκαν και οι διεκδικίσεις του διανομέα που είναι και πάγια αιτήματα του σωματείου μας. Ποια είναι αυτα? Πλέον ο συνάδελφος εργάζεται με τον εξοπλισμό να παρέχεται απο την ίδια την επιχείρηση δηλαδή το μηχανάκι, τα αδιάβροχα, το μπουφάν και το κράνος. Τα έξοδα κίνησης, η βενζίνη, προστίθονται πλέον στα συνολικά έξοδα του καταστήματος και όχι από τη τσέπη του διανομέα καθώς και τα service στο μηχανάκι είναι αποκλειστική ευθύνη της επιχείρησης! Πέρα όμως από την ικανοποίηση όλων των παραπάνω, ο συνάδελφος συνεχίζει και εργάζεται με το ίδιο μεροκάματο που έπερνε και πριν την απόλυσή του όπως επίσης και με την καταβολή από την εργοδοσία ΟΛΩΝ των νόμιμων επιδομάτων-δώρων (δώρο Πάσχα, δώρο Χριστουγέννων, επίδομα καλοκαιριού, επίδομα αδείας κ.ά.).

Στην εποχή που διανύουμε,με την ανεργία αλλά και τη μαύρη εργασία να αυξάνουν, με τα κεκτημένα χρόνων των εργαζομένων να χάνονται σε μία νύχτα και με τα αφεντικά να “κόβουν και να ράβουν” στα μέτρα τους τις συνθήκες εργασίας και τα μεροκάματα των εργαζομένων η λύση σίγουρα δεν είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να πούμε “δόξα το θεό που έχουμε δουλειά και βγάζουμε και ένα μεροκάματο”. Δε πρέπει να ενδώσουμε στους εκβιασμούς και τα διλλήματα των αφεντικών αλλά θα πρέπει να οργανωθούμε, εμείς οι εργαζόμενοι, σε σωματεία βάσης και να συλλογικοποιήσουμε τα προβλήματά μας, οριζόντια και αμεσοδημοκρατικά. Με συλλογικούς αγώνες των εργαζομένων μπορούν να κερδιθούν πολλά και να διεκδικήσουμε περισσότερα. Εξάλλου σκοπός δεν είναι να αλλάξουμε επάγγελμα αλλά να αλλάξουμε το επάγγελμα!

το κείμενο της πρωτομαγιάς

Η ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΡΩΕΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ

ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΡΩΝΕ ΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ

Οι εργασιακές συνθήκες στις μέρες μας ολοένα και χειροτερεύουν και μαζί μ' αυτές και η ίδια μας η ζωή. Τα κεκτημένα των προηγούμενων χρόνων, που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα από τα κάτω, δέχονται την αδυσώπητη επίθεση Κράτους και Κεφαλαίου. Σε καιρούς κρίσης το ξεζούμισμα των εργαζομένων αποτελεί μια αυτονόητη διαδικασία από πλευράς των αφεντικών. Η πραγματικότητα πλέον περιγράφεται με ατέλειωτες ουρές στον ΟΑΕΔ και στην ΔΕΗ για την αποπληρωμή χαρατσιών, με άστεγους, πλειστηριασμούς σπιτιών, ξενοφοβία, μα πάνω απ' όλα με φόβο, σιωπή και σκυμμένα κεφάλια, που έχουν ως μόνη ελπίδα πως κάποιος άλλος θα αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο.

Στο βωμό της κρίσης τους, η πρωτομαγιά για μας δεν είναι μια επέτειος μνήμης. Αντ' αυτού αποτελεί μια ακόμη αφορμή για να μιλήσουμε για τους μικρούς, αόρατους καθημερινούς αγώνες που θάβονται μέσα στη λάσπη της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας. Για τους εργαζομένους που ενώνονται και διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους, που εναντιώνονται όταν παραβιάζονται τα δικαιώματά τους και που σπεύδουν να σταθούν αλληλέγγυοι σε όσους/-ες το έχουν ανάγκη. Ανακαλύπτοντας εκ του μηδενός την έννοια της αλληλεγγύης και πως αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας χωρίζουν, γίνεται φανερό πως ο καθημερινός αγώνας των ανθρώπων για ζωή και εργασία με όρους αξιοπρέπειας, ξεπερνά τα όρια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Ακόμη κι αν οι εκμεταλλευτές μας δαιμονοποιούν την απεργία για να εκβιάσουν τους εργαζομένους και να επιβάλουν καθεστώτα εργασιακού μεσαίωνα, οι αγώνες των εκμεταλλευομένων θα τους βάζουν φρένο.

Για εμάς η ζωή με αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται και διεκδικείται. Η διεκδίκηση της αξιοπρέπειας μας ως εργάτες δεν μπορεί παρά να αποτελεί μονόδρομο στις μέρες μας. Μια διεκδίκηση συλλογική και από τα κάτω. Σήμερα είναι αναγκαίο να αγωνιστούμε όλοι μαζί, οι εκμεταλλευόμενοι για την ίδια μας την ζωή. Να διεκδικήσουμε τα συμφέροντα μας και τα δικαιώματα ενθυμούμενοι πως κι αυτά δεν χαρίστηκαν αλλά κερδήθηκαν. Για έναν συνδικαλισμό βάσης ενάντια στον συνδικαλισμό της ανάθεσης, ενάντια στον γραφειοκρατικό ολοκληρωτισμό, τον εκφασισμό της εργασίας, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και φυσικά ενάντια στην λογική της ανάθεσης .Συλλογικά, οριζόντια και αμεσοδημοκρατικά να οργανώσουμε τις προσπάθειές μας και τους αυτόνομους εργατικούς αγώνες από τα κάτω, εναντίων όλων των εκμεταλλευτών της κοινωνίας.

πρωτοβάθμειο σωματείο

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

svedi2012.blogspot.gr

Παρέμβαση στα Bruno coffee stores στη Θεσσαλονίκη

Στις 4 Απριλίου, την ημέρα που πραγματοποιήσαμε τη 3η παρέμβαση στο κατάστημα Ιωαννίνων (http://svedi2012.blogspot.gr/2014/04/3-brouno-coffee-stores.html),πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονη παρέμβαση σε κατάστημα της αλυσίδας στη Θεσσαλονίκη ( Κ. Ντηλ με Βασιλέως Ηρακλείου) από το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης(http://ssmthess.espivblogs.net/). Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε

Στα Bruno Ιωαννίνων

μαζί με τον καφέ,

δώρο η απόλυση

 Το κείμενο που κρατάτε στα χέρια σας είναι προς ενημέρωση για μια εκδικητική απόλυση που συνέβη στα Bruno Ιωαννίνων. Πίσω λοιπόν από τις καθώς πρέπει βιτρίνες της, η επιχείρηση καφέ Bruno στα Ιωάννινα (franchise) εμφάνισε το πραγματικό πρόσωπό της. Στις 19/3 οι εργοδότες της εν λόγω επιχείρησης κάλεσαν εργαζόμενο διανομέα, μέλος του πρωτοβάθμιου σωματείου Σ.Β.Ε.Δ.Ι., να υπογράψει την απόλυσή του. Οι δικαιολογίες του αφεντικού ήταν οι κοινότυπες, όπως “έχει πέσει η δουλειά” καθώς και άλλες πολλές. Η πρώτη σκέψη των περισσοτέρων θα είναι ότι σε καιρούς κρίσης αυτά συμβαίνουν. Παρ” όλα αυτά, οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποτελούν πραγματικότητα. Η συγκεκριμένη επιχείρηση αυξάνει τον τζίρο της καθημερινά, όντας μαγαζί “γωνία” με την πιο επιτυχημένη συνταγή : ξεζουμίζοντας τους υπαλλήλους και στερώντας τους τα νόμιμα δικαιώματά τους.
Ο συνάδελφός μας εργάζεται στη συγκεκριμένη επιχείρηση από τον Σεπτέμβριο του 2013, με τον εξοπλισμό (μηχανάκι, αδιάβροχα, γάντια, κράνος, μπότες κτλ) και τα έξοδα κίνησης (βενζίνη) να επιβαρύνουν τον ίδιο. Αφορμές για τριβές και εντάσεις από πλευράς εργοδοσίας δεν άργησαν να βρεθούν. Η απαίτηση να κάνει περισσότερες δουλειές, απ” ότι του αναλογούσαν αποτέλεσε την αρχή. Εξάλλου ο διανομέας είναι το “παιδί”, το παιδί για όλες τις δουλειές. Είναι λογικό για τα αφεντικά ο εργαζόμενος να γίνεται “λάστιχο” και “ελβετικός πολυσουγιάς” -όπως και το ωράριό του άλλωστε αλλά και η μισθοδοσία του. Αποκορύφωμα, η 19η του Μάρτη όπου τα αφεντικά τον κάλεσαν εκτάκτως στην επιχείρηση έχοντας έτοιμα τα χαρτιά της απόλυσης του και δηλώνοντάς του τη διακοπή της “συνεργασίας” τους. Πως φτάσαμε όμως εδώ;
Τον Δεκέμβριο του 2013, όταν ο εργαζόμενος ζήτησε το δώρο Χριστουγέννων και το επίδομα αδείας που δικαιούταν, η εργοδοσία απάντησε πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Αντ” αυτού απαιτούσε από τον συνάδελφο να υπογράψει πως πήρε το δώρο και το επίδομα, δίχως βέβαια να του καταβληθούν, και όλα αυτά υπό την απειλή μιας ενδεχόμενης απόλυσης σε περίπτωση που δε συναινούσε. Μια συνηθισμένη κατάσταση στο εσωτερικό των επιχειρήσεων με τους εργαζόμενους να συναινούν για να μην χάσουν την δουλειά τους. Έτσι το κέρδος της επιχείρησης είναι διπλό: και δεν δίνουν δεκάρα στους εργαζομένους και εξασφαλίζουν επιπλέον μαύρο χρήμα.
Ο διανομέας δεν το δέχτηκε και δεν ενέδωσε στην απειλή. Επόμενη κίνηση ήταν να προβεί σε καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας διεκδικώντας τα νόμιμα δικαιώματά του. Μόνο τότε του αποδόθηκαν όσα δικαιούνταν, αφού η επιθεώρηση εργασίας τον δικαίωσε πλήρως.
Έπειτα από όσα συνέβησαν δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς πως η απόλυση του συναδέλφου δεν αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός, κυρίως αν αναλογιστεί τη χρονική συγκυρία που η εργοδοσία επέλεξε την απόλυση του, έναν μήνα πριν την υποχρεωτική, βάσει νόμου, καταβολή του δώρου Πάσχα. Μια εκδικητική απόλυση, λόγω της διεκδίκησης, από πλευράς του διανομέα, όλων των νόμιμων δικαιωμάτων του, αλλά και παραδειγματική, “προς γνώσιν και συμμόρφωσιν” του υπόλοιπου προσωπικού. Εν ολίγοις, ή κάνεις τα χατίρια των αφεντικών και σκύβεις το κεφάλι ή διεκδικείς τα δικαιώματά σου και απολύεσαι…
Ο συνάδελφος δεν απολύθηκε γιατί δεν έκανε σωστά τη δουλειά του. Απολύθηκε ξεκάθαρα για τη συνδικαλιστική του δράση και για τις, “παράλογες” στα αυτιά της εργοδοσίας, νόμιμες διεκδικήσεις του (δώρο Χριστουγέννων, δώρο Πάσχα, επίδομα αδείας, μηχανάκι, βενζίνη).

Ο συνάδελφος διανομέας δεν είναι μόνος του.
Όσο οι επιχειρήσεις θα θεωρούν τα νόμιμα δικαιώματα των εργαζομένων παράλογα,
όσο θα νομίζουν ότι θα πλουτίζουν στις πλάτες μας κι εμείς θα μένουμε σκυφτοί και φοβισμένοι.
Όσο θα υποτιμάται η αξιοπρέπεια μας και η ίδια μας η ζωή,
τόσο θα μας βρίσκουν μπροστά τους!

H σημερινή παρέμβαση πραγματοποιείται σε αλληλεγγύη προς τον απολυμένο διανομέα των Ιωαννίνων, που ζητάει την επαναπρόσληψή του, σε καταστήματα της αλυσίδας και προς ενημέρωση του κοινού σε Γιάννενα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα.

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Δικύκλου Ιωαννίνων

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης